Breathe in, Breathe out: “Burn-out: geen trend maar een signaal”

Het aantal nieuwe burn-outgevallen is bijna verdubbeld. Dat meldde Het Nieuwsblad* op 11 december 2025. We lezen zulke cijfers vluchtig, tussen andere berichten door. Maar achter elk cijfer zitten mensen die ’s morgens niet meer kunnen opstaan, die zich leeg voelen en tegelijk gespannen. Burn-out is geen trend. Het is een signaal van een lichaam dat te lang heeft volgehouden. Burn-out wordt soms geponeerd als een karaktertrek en dikwijls gebruikt als modewoord. Maar dat is het niet. Het is een ontregeling van ons zenuwstelsel.

Ons lichaam heeft nood aan afwisseling: spanning en herstel, actie en rust. Wanneer die authentieke golfbeweging langdurig verstoord raakt, blijft ons systeem in overdrive staan. Het stressmechanisme blijft actief, waardoor natuurlijk herstellen onvoldoende werkt.

Dat voel je niet alleen mentaal. Dat voel je evenzeer in je hartslag, in je ademhaling, in je slaap, in je concentratie. Wat ooit begon als (h)echte betrokkenheid of verantwoordelijkheid, eindigt in uitputting. Niet omdat je zwak bent, maar omdat je lichaam niet eindeloos kan compenseren.

Volgens het krantenartikel zijn het vooral jongeren tot 34 jaar die uitvallen door burn-out. Toch spelen - bij elke leeftijdscategorie – steeds dezelfde factoren mee: het voortdurend geconnecteerd blijven, de sociaaleconomische onzekerheid en de immense druk vanuit de maatschappij om ‘mee’ te zijn. Dat zijn geen loze begrippen. Altijd bereikbaar zijn betekent zelden écht offline gaan. Economische onveiligheid vraagt voortdurende alertheid. Sociale vergelijking – online en offline – maakt dat ons brein voortdurend bezig blijft met meten, vergelijken en aanpassen in plaats van tot rust te komen.

Je zenuwstelsel maakt daarbij geen onderscheid tussen een fysieke dreiging en een voortdurende mentale belasting. Het reageert op prikkels. Wanneer die prikkels onafgebroken blijven binnenkomen, wordt herstel uitgesteld. En uitgesteld herstel wordt op termijn uitputting.

Misschien is de stijging van burn-out geen teken dat mensen minder veerkrachtig zijn geworden. Allicht is het een teken dat onze manier van leven steeds minder ruimte laat voor herstel.

Een zenuwstelsel heeft geen eindeloze batterij. Het heeft ritme nodig. Afwisseling. Momenten waarop het niet moet presteren, reageren of vergelijken maar mag opladen.

Misschien ligt de vraag dus niet alleen bij het individu. Maar ligt ze ook bij hoe wij rust organiseren, waarderen en beschermen.

Wellicht is burn-out geen individueel falen, maar een signaal dat we herstel opnieuw ernstig moeten nemen.

Wie meer wil lezen over wat burn-out betekent en hoe regulatie van het zenuwstelsel een rol speelt in herstel, vindt meer achtergrondinformatie op mijn burn-outpagina.

Harte groet,
- Karine

*Bron: Het Nieuwsblad – 11-12-2025 : artikel: “Jong, net aan de slag en al meteen opgebrand”