Breathe in, Breathe out: “Liefde na liefde”

Februari associëren we vaak met liefde. Daarom koos ik deze maand voor het gedicht “Liefde na liefde” van Derek Walcott.

Walcott was een Caribische dichter en Nobelprijswinnaar voor Literatuur (1992). In zijn werk verkent hij thema’s als identiteit, verlies en thuiskomen bij jezelf.

Liefde na liefde is een van zijn meest gelezen gedichten: een zachte maar krachtige uitnodiging tot zelfliefde — niet als luxe, maar als een noodzakelijke terugkeer naar wie je in wezen bent.

Er komt een tijd dat je opgetogen jezelf

zult begroeten als je aankomt

bij je eigen deur, in je eigen spiegel,

en elk zal glimlachen bij de begroeting van de ander

en zeggen: ga zitten. Eet.

Je zult de vreemdeling die je zelf was weer liefhebben.

Geef wijn. Geef brood.

Geef je hart terug aan jezelf,

aan de vreemdeling die al je hele leven

van je houdt, maar die jij negeerde

omwille van een ander. Die jou door en door kent.

Pak de liefdesbrieven van de boekenplank,

de foto’s, de wanhopige krabbels,

pel je eigen beeltenis van de spiegel.

Ga zitten. Geniet van het leven.

Wat wil dit dichtwerk ons nu vertellen?

Wanneer we over liefde spreken, denken we vaak aan haar romantische vorm. Deze poëzie gaat echter subtiel dieper dan die uiterlijke verheerlijking. Derek Walcott schrijft over liefde die blijft wanneer alle andere liefdes (even) wegvallen. Niet de liefde die je zoekt, maar de liefde die altijd op je wacht.

Het gedicht beschrijft een beweging naar binnen. Het moment waarop je jezelf niet langer voorbijloopt, maar jezelf oprecht ontmoet. Het echte thuiskomen bij jezelf en het aangaan van een innerlijke verbinding met wie je werkelijk bent.

Zelfliefde betekent hier ook de integratie van je hele levensverhaal — mét de geleden pijn en de gemiste kansen. Het herstellen van de relatie met jezelf, en met de delen die je hebt weggestopt omwille van verwachtingen en rollen vanuit de buitenwereld.

Het vers nodigt uit om te stoppen met rennen en met jezelf te bewijzen.
Om aanwezig te blijven in je eigen lichaam, in je eigen adem, in je eigen leven.
Want je bent het waard.

Dit gedicht herinnert ons eraan dat de diepste liefde vaak niet ontbreekt, maar onbewoond is gebleven.

Welk deel van jezelf wacht, ook vandaag, al langer op erkenning?

Harte groet,
- Karine